In dezelfde week dat het grootste luxeconcern ter wereld een tegenvallend kwartaal meldde, kondigde een van zijn bekendste oud-ontwerpers aan dat hij voor zichzelf begint. Kim Jones, tot januari 2025 de man achter de herencollecties van Dior, brengt zijn eigen label terug. En LVMH, het moederbedrijf van Dior en Louis Vuitton, zag de verkoop van mode en lederwaren in het derde kwartaal van 2026 met 5 procent dalen. Fashionista zette beide berichten op 13 oktober naast elkaar, en dat is geen toeval.
Los van elkaar zijn het twee nieuwtjes. Samen zeggen ze iets over waar de mode op dit moment naartoe beweegt.
Wat de cijfers van LVMH laten zien
LVMH publiceerde zijn kwartaalcijfers op 12 oktober. Over de eerste negen maanden van 2026 kwam de omzet uit op 57,1 miljard euro, met een organische groei van 2 procent. Dat klinkt prima, maar het beeld per onderdeel is veel interessanter. De tak mode en lederwaren, met merken als Louis Vuitton, Dior, Celine, Loewe en Fendi, is goed voor bijna de helft van de omzet en is precies de tak die krimpt.
Het concern wijst zelf naar China, waar de vraag in het derde kwartaal terugliep. In de Verenigde Staten, Europa en Japan ging het juist goed. Wie de cijfers per kwartaal bekijkt, ziet hoe grillig het jaar was.
| Onderdeel van LVMH | Eerste kwartaal 2026 | Tweede kwartaal 2026 | Derde kwartaal 2026 |
|---|---|---|---|
| Mode en lederwaren | min 2 procent | plus 1 procent | min 5 procent |
| Horloges en sieraden | plus 7 procent | plus 11 procent | plus 6 procent |
| Selectieve detailhandel (onder meer Sephora) | plus 4 procent | plus 6 procent | plus 8 procent |
| Parfum en cosmetica | 0 procent | min 1 procent | plus 1 procent |
De groei is organisch, dus zonder het effect van valuta en overnames. In het tweede kwartaal leek de mode zich te herstellen, maar in het derde kwartaal zakte ze dieper weg dan aan het begin van het jaar. Tegelijk groeiden sieraden en Sephora gewoon door.
Waar het geld wel naartoe gaat
Dat contrast vind ik het opvallendste aan deze cijfers. Dezelfde klant die minder tassen en jassen koopt, geeft wel geld uit aan sieraden en aan beauty. LVMH noemt bij Tiffany de lijnen HardWear en Knot, en bij Bulgari de nieuwe Eclettica-lijn die volgens het concern recordomzet opleverde. Sephora won marktaandeel in meerdere landen, onder meer met exclusieve merken als Rhode.
Bij mode ligt het genuanceerder dan het getal doet vermoeden. LVMH schrijft dat de nieuwe ontwerpers hun vruchten afwerpen. Dior had volgens het concern veel succes met de ontwerpen van Jonathan Anderson, vooral in kleding en tassen, en ook de collecties van Michael Rider bij Celine liepen goed. Het probleem zit dus niet in de collecties zelf, maar in de vraag uit China, die voor de grote merken een enorme rol speelt.
Wat dit betekent voor de prijzen in de winkel, zegt LVMH niet. Mijn eigen inschatting is dat je geen snelle prijsverlaging hoeft te verwachten, zolang de verkoop in de Verenigde Staten, Europa en Japan goed loopt. De dip zit volgens het concern zelf vooral in één markt.
Kim Jones kiest een andere route
Precies tegen die achtergrond is de stap van Kim Jones interessant. Jones was zeven jaar creatief directeur van de herenlijn van Louis Vuitton, ontwierp de dames- en couturecollecties van Fendi en leidde de heren bij Dior. In januari 2025 vertrok hij bij Dior, kort nadat hij ook zijn vertrek bij Fendi had aangekondigd.
Zijn eigen label begon hij al in 2003 op de modeweek van Londen, maar hij zette het stop toen zijn loopbaan bij de grote huizen begon. Volgens FashionNetwork maakt hij nu een nieuwe start vanuit Japan, met een eerste collectie voor herfst en winter 2027. De kleding wordt bijna helemaal in Japan gemaakt, alleen de lederwaren komen uit Italië. Het label mikt op een toegankelijker prijsniveau dan de traditionele luxe, en verkoopt eerst alleen via de eigen website. Daarna volgt een winkel in Hongkong.
Jones zei bij de aankondiging dat hij na al die jaren met grote huizen weer een project onder zijn eigen naam wil tekenen. Daarnaast is hij creatief directeur bij Areal, een merk van het Chinese Bosideng, maar zijn eigen label staat daar los van.
Waarom dit meer is dan een ontwerperswissel
Leg je de twee berichten naast elkaar, dan zie je twee tegengestelde bewegingen. Het grote concern leunt op beroemde namen, grote winkels en hoge prijzen, en krijgt de klap als één markt hapert. Een ontwerper die jarenlang voor dat concern werkte, kiest voor een eigen merk dat kleiner begint, online verkoopt en bewust onder het luxeniveau gaat zitten.
Dat betekent niet dat het einde van de grote modehuizen in zicht is. De omzet van LVMH is nog steeds gigantisch, en de nieuwe ontwerpers bij Dior en Celine doen het goed. Maar het zegt wel iets dat iemand als Jones, die de top van de luxe kent, nu een andere kant op kiest. Hij is niet de eerste ontwerper die na een grote baan voor zichzelf begint, en hij zal niet de laatste zijn.
Voor jou als koper is de les eigenlijk vrij simpel. Een logo van een groot huis is geen garantie meer voor waar de mode heen gaat. Wie wil weten wat de komende jaren interessant wordt, kijkt naar de ontwerpers, en die zitten steeds vaker ook buiten de grote concerns. Wat Jonathan Anderson intussen bij Dior laat zien, lees je in ons verslag van zijn show voor lente 2027.